Mən dövlət xəstəxanasında laborantam. Hər gün qan analizləri, sidik analizləri, nəticələr, nəticələr. Xəstələr sıraya düzülür, hərə bir kağız uzadır. İş çox yorucudur, amma xəstələrin üzündəki ümid məni işimdə saxlayır. Həmin gün də həmişəki kimi başladı. Səhər saat 8-də gəldim, xalatımı geyindim. Pəncərənin önündə artıq 10 nəfər sıra gözləyirdi. Hərə 2-3 dəqiqə, sürətli olmalıyam.
Saat 12-yə kimi 40 xəstə baxdım. Yorğunluqdan başım gicəllənirdi. Nahar fasiləsi vaxtı arxa otağa keçdim. Çörək qabığını yeyirdim. Bir yandan telefona baxırdım. Bir dostum mənə yazmışdı: “mostbet gitiş nə deməkdi? səhv yazılıb? giriş?”. Mən güldüm. Görünür, dostum “giriş” sözünü səhv yazmışdı. Amma marağım artdı. Axtardım “mostbet gitiş” – sayt açıldı. Səhv yazılış da işləyirdi. Təəccübləndim. Qeydiyyatdan keçdim. 30 manat bonus verdilər. Özümdən 5 manat atdım. 35 manat.
Oynamağa başladım. Slotlardan birini seçdim – “Great Rhino”. Kərgədanlar, savanna, Afrika günəşi. Xəstəxanadan uzaqlaşmaq istəyirdim. Fırlanma, fırlanma. 35 manat 28 düşdü, 31 qalxdı, 27 düşdü. Dəyişkən idi. Birdən ekranda bir kərgədan qaçmağa başladı. Bütün simvolları dağıtdı. Bonus oyunu açıldı. 15 pulsuz fırlanma. Hər fırlanma 1 manat. Birinci fırlanma – 4 manat. İkinci – 2. Üçüncü – 8. Dördüncü fırlanmada 17 manat gördüm. Yeddinci fırlanmada birdən 54 manat. On birinci fırlanmada 88 manat. Axırıncı fırlanmada məbləğ dayandı: 267 manat.
Kresloda arxaya söykəndim. Xəstəxananın divarlarına baxdım. Ağ divarlar, dezinfeksiya iyi, kənarda səs-küy. Balansda 267 manat. Tez çıxarış etdim. Pul düşdü. Nahar fasiləsi bitirdi, qayıtdım işimə. Xəstələr yenə sıraya düzülmüşdü. Gülümsəyərək dedim: “Buyurun, kimin növbəsi?”. Heç kim bilmirdi ki, 5 dəqiqə əvvəl mən 267 manat qazanmışdım.
Həmin pulu o gün axşam nə etdim? 150 manatını banka qoydum. 100 manatı ilə laboratoriyamıza yeni bir mikroskop aldım. Köhnəsi zəif işıq verirdi, xəstələrin nəticələrini dəqiq görmək çətin idi. Yeni mikroskop gələndə həmkarlarım çox sevindi. Soruşdular: “Hardan tapdın?”. Dedim: “Şansdan”. İnanmadılar. Amma işlətdikcə razı qaldılar. Qalan 17 manata özümə bir stetoskop aldım. Laborant üçün lazım deyil, amma həmişə istəmişdim.
O gündən sonra mostbet gitiş (düzü, giriş) mənim üçün bir ritual oldu. Hər gün nahar fasiləsində, xəstələrin analizlərini yazdıqdan sonra, arxa otağa keçib 5 dəqiqə oynayıram. 5 manat. Udanda sevinirəm, uduzanda “xəstələr sağ olsun” deyirəm. Qayda qoydum: laboratoriyadakı avadanlıqlar üçün oynayıram. Udmuşamsa, bir şey alıram. Yoxdursa, növbəti dəfəyə qalır.
Bir dəfə 140 manat qazandım. O pula laboratoriyaya yeni santexnika düzəltdim. Əvvəl krən damcılayırdı, su hər yerə axırdı. İndi qurudur, təmizdir. Baş həkim gəlib gördü, dedi: “Sən nə gözəl iş görmüsən”. Dedim: “Öz işimdi”. O güldü, mən də.
Dostum Elvin soruşdu: “Mostbet gitiş nədi, hardan oynayırsan?”. Dedim: “Adi kazinodur, amma mənim üçün xəstəxananın xeyriyyəçisidi”. Güldü. Amma sonra özü də qeydiyyatdan keçdi. 10 manat atdı, 60 qazandı. Çox sevindi. Sonra 20 manat atdı, uduzdu. Qızmadı. Dedim: “Gördün? Qayda lazımdı”. O da qayda qoydu: ayda 20 manat, yalnız əyləncə üçün.
Bu gün laboratoriyamızda yeni mikroskop var, krən işləyir, işıqlar yaxşıdır. Xəstələr razıdır, həkimlər razıdır. Mən isə hələ də hər gün qan analizlərinə baxıram. Amma indi daha xoşbəxtəm. Çünki bilirəm ki, həftədə bir dəfə, 5 dəqiqəlik fasilə mənə ən gözlənilməz anlarda şans gətirə bilər. Bəzən uduram, bəzən yox. Amma hər dəfə gülümsəyirəm. Çünki bu mənim kiçik sirrimdir. Xəstəxananın ağ divarları arasında, analiz nəticələri arasında, bir az rəng, bir az həyəcan, bir az ümid. Mostbet gitiş – bu səhv yazılış mənim düzgün qərarım oldu. Təsadüfən yazılan bir söz, təsadüfən açılan bir qapı. Mən o qapıdan girdim. Və qarşıda mikroskop, qarşıda sağlamlıq, qarşıda gülən xəstələr tapdım. Şansa inanıram? Bəli. Amma daha çox əməyə inanıram. Çünki şans gəlib keçir, əmək isə həmişə qalır. Mənim əməyim analizlərdir, xəstəl
Saat 12-yə kimi 40 xəstə baxdım. Yorğunluqdan başım gicəllənirdi. Nahar fasiləsi vaxtı arxa otağa keçdim. Çörək qabığını yeyirdim. Bir yandan telefona baxırdım. Bir dostum mənə yazmışdı: “mostbet gitiş nə deməkdi? səhv yazılıb? giriş?”. Mən güldüm. Görünür, dostum “giriş” sözünü səhv yazmışdı. Amma marağım artdı. Axtardım “mostbet gitiş” – sayt açıldı. Səhv yazılış da işləyirdi. Təəccübləndim. Qeydiyyatdan keçdim. 30 manat bonus verdilər. Özümdən 5 manat atdım. 35 manat.
Oynamağa başladım. Slotlardan birini seçdim – “Great Rhino”. Kərgədanlar, savanna, Afrika günəşi. Xəstəxanadan uzaqlaşmaq istəyirdim. Fırlanma, fırlanma. 35 manat 28 düşdü, 31 qalxdı, 27 düşdü. Dəyişkən idi. Birdən ekranda bir kərgədan qaçmağa başladı. Bütün simvolları dağıtdı. Bonus oyunu açıldı. 15 pulsuz fırlanma. Hər fırlanma 1 manat. Birinci fırlanma – 4 manat. İkinci – 2. Üçüncü – 8. Dördüncü fırlanmada 17 manat gördüm. Yeddinci fırlanmada birdən 54 manat. On birinci fırlanmada 88 manat. Axırıncı fırlanmada məbləğ dayandı: 267 manat.
Kresloda arxaya söykəndim. Xəstəxananın divarlarına baxdım. Ağ divarlar, dezinfeksiya iyi, kənarda səs-küy. Balansda 267 manat. Tez çıxarış etdim. Pul düşdü. Nahar fasiləsi bitirdi, qayıtdım işimə. Xəstələr yenə sıraya düzülmüşdü. Gülümsəyərək dedim: “Buyurun, kimin növbəsi?”. Heç kim bilmirdi ki, 5 dəqiqə əvvəl mən 267 manat qazanmışdım.
Həmin pulu o gün axşam nə etdim? 150 manatını banka qoydum. 100 manatı ilə laboratoriyamıza yeni bir mikroskop aldım. Köhnəsi zəif işıq verirdi, xəstələrin nəticələrini dəqiq görmək çətin idi. Yeni mikroskop gələndə həmkarlarım çox sevindi. Soruşdular: “Hardan tapdın?”. Dedim: “Şansdan”. İnanmadılar. Amma işlətdikcə razı qaldılar. Qalan 17 manata özümə bir stetoskop aldım. Laborant üçün lazım deyil, amma həmişə istəmişdim.
O gündən sonra mostbet gitiş (düzü, giriş) mənim üçün bir ritual oldu. Hər gün nahar fasiləsində, xəstələrin analizlərini yazdıqdan sonra, arxa otağa keçib 5 dəqiqə oynayıram. 5 manat. Udanda sevinirəm, uduzanda “xəstələr sağ olsun” deyirəm. Qayda qoydum: laboratoriyadakı avadanlıqlar üçün oynayıram. Udmuşamsa, bir şey alıram. Yoxdursa, növbəti dəfəyə qalır.
Bir dəfə 140 manat qazandım. O pula laboratoriyaya yeni santexnika düzəltdim. Əvvəl krən damcılayırdı, su hər yerə axırdı. İndi qurudur, təmizdir. Baş həkim gəlib gördü, dedi: “Sən nə gözəl iş görmüsən”. Dedim: “Öz işimdi”. O güldü, mən də.
Dostum Elvin soruşdu: “Mostbet gitiş nədi, hardan oynayırsan?”. Dedim: “Adi kazinodur, amma mənim üçün xəstəxananın xeyriyyəçisidi”. Güldü. Amma sonra özü də qeydiyyatdan keçdi. 10 manat atdı, 60 qazandı. Çox sevindi. Sonra 20 manat atdı, uduzdu. Qızmadı. Dedim: “Gördün? Qayda lazımdı”. O da qayda qoydu: ayda 20 manat, yalnız əyləncə üçün.
Bu gün laboratoriyamızda yeni mikroskop var, krən işləyir, işıqlar yaxşıdır. Xəstələr razıdır, həkimlər razıdır. Mən isə hələ də hər gün qan analizlərinə baxıram. Amma indi daha xoşbəxtəm. Çünki bilirəm ki, həftədə bir dəfə, 5 dəqiqəlik fasilə mənə ən gözlənilməz anlarda şans gətirə bilər. Bəzən uduram, bəzən yox. Amma hər dəfə gülümsəyirəm. Çünki bu mənim kiçik sirrimdir. Xəstəxananın ağ divarları arasında, analiz nəticələri arasında, bir az rəng, bir az həyəcan, bir az ümid. Mostbet gitiş – bu səhv yazılış mənim düzgün qərarım oldu. Təsadüfən yazılan bir söz, təsadüfən açılan bir qapı. Mən o qapıdan girdim. Və qarşıda mikroskop, qarşıda sağlamlıq, qarşıda gülən xəstələr tapdım. Şansa inanıram? Bəli. Amma daha çox əməyə inanıram. Çünki şans gəlib keçir, əmək isə həmişə qalır. Mənim əməyim analizlərdir, xəstəl
